تنهای تنها درمیان کوچه و پس کوچه ها قدم میزد دیگه کسی صداش نمیزد که برگرده و با دلگرمی به دنبال صدا بگرده انگار که اونو فراموش کرده بودن کاش لحظه های ناب این قدر سریع نمیگذشت

کاش

کاش میشد مثل برگ خشکی که از درخت جدا میشه و در دستان باد می افته ما هم در دستان باد به این سو و آن سو برویم تا شاید بیشتر و بهتر خودمان را بشناسیم و به انسان بودن خود ببالیم